با یک پرسش باز، برداشت و دغدغه فرد را بشنوید. فرض نکنید ندانستن ناشی از بی‌توجهی است. واژه آشنا، زمان مناسب و احترام، پایه گفت‌وگوی آموزشی‌اند. هدف بیمار را در انتخاب پیام اول لحاظ کنید؛ شاید دغدغه اصلی او امکان مراجعه بعدی باشد.

یک پیام مهم را توضیح دهید، از فرد بخواهید آن را با زبان خود بازگو کند و اگر برداشت نادرست بود، توضیح را با روش دیگری تکرار کنید. این چرخه تا روشن‌شدن پیام ادامه می‌یابد؛ آزمون حافظه یا هوش بیمار نیست.

ثبت «آموزش داده شد» کافی نیست. بنویسید کدام پیام آموزش داده شد و فرد چه چیزی را درست بازگفت. اگر مانع زبان یا شنوایی وجود دارد، از مسیر ارتباطی مناسب و تیم کمک بگیرید.

مسیرهای تصمیم و استدلال

این دو مسیر را مرور کنید؛ در پازل ارزشیابی، ترتیب یکی از آن‌ها را بازسازی خواهید کرد.