برای تمرین، pH=۷٫۲۵، HCO₃=۱۲ mmol/L و PaCO₂=۲۸ mmHg را در نظر بگیرید. pH پایین، اسیدمی را نشان می‌دهد. بی‌کربنات پایین با یک فرایند اسیدوز متابولیک سازگار است. پایین‌بودن CO₂ می‌تواند پاسخ جبرانی باشد و نباید خودکار یک بیماری تنفسی جدا نامیده شود.

در اسیدوز متابولیک از فرمول وینتر استفاده می‌کنیم: PaCO₂ مورد انتظار = ۱٫۵ × HCO₃ + ۸، با دامنه ±۲. برای بی‌کربنات ۱۲، مقدار مرکزی ۲۶ و دامنه ۲۴ تا ۲۸ است. CO₂ اندازه‌گیری‌شده ۲۸ با این دامنه سازگار است.

اکنون باید علت اسیدوز را در شرح‌حال و الکترولیت‌ها جست‌وجو کرد. گپ، کتون، لاکتات و وضعیت کلیه بر اساس مسئله بالینی کمک می‌کنند. نتیجه ارائه «اسیدوز متابولیک با جبران سازگار» است؛ بدون داده مکمل نباید علت اختصاصی ساخت.

مسیرهای تصمیم و استدلال

این دو مسیر را مرور کنید؛ در پازل ارزشیابی، ترتیب یکی از آن‌ها را بازسازی خواهید کرد.